Τελευταίες δημοσιεύσεις

Τελευταίες δημοσιεύσεις

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

On 1:27 μ.μ. by Συνάντηση Ελλήνων in ,    No comments
Γράφει ο Φ. Δ. στο Facebook...
Ημέρα μνήμης για το Δεύτερο Μεγάλο Καπέλωμα σήμερα.
Αν και, ίσως, τα κείμενα τρομάζουν την εκφυλισμένη όραση του μέσου χρήστη θα κάνω τον κόπο. Κυρίως γιατί αναμεταξύ όλων εσάς, των επαφών μου, υπάρχουν παιδιά που το "κράτος" άφησε ανιστόρητα. Και διδάσκαλοι που δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος του σφάλματος.
Ακολουθεί, το λοιπόν, η αναφορά του Ο. Ελύτη σε μια διαδήλωση της οποίας την ύπαρξη δεν γνωρίζετε.
Η διαδήλωση έλαβε χώρα στην, υπό Γερμανική κατοχή, Αθήνα και υπήρξε η μοναδική κατά του Άξονα καθώς και η μοναδική επί κατεχομένου, υπό τον φασισμό, εδάφους.
___________________________________________

"Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά
και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,
τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.
Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,
οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.
Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον
επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές,
πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.
Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το
έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:
μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου.
Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.
Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.
Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.
Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη
παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της
απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες,
και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία,
και άλλους εμάζωξαν.
Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα."

Απαγγέλει ο Μάνος Κατράκης (14/08/1908 - 2/09/1984)
 

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου